ładując żelazko w razie potrzeby w ciągu dnia. Ostrożność była kluczowa: zbyt duża ilość węgla drzewnego mogła przypalić tkaninę, a zbyt mała pozostawiała zagniecenia. Popiół należało regularnie usuwać, aby zapobiec dymieniu lub rozsypywaniu.
Dlaczego to było rewolucyjne? Zanim pojawiły się żelazka na węgiel drzewny, większość ludzi używała „smutnych żelazek” – solidnych bloków żelaza podgrzewanych na piecu. Trzeba je było wymieniać co 5–10 minut po ostygnięciu, co wymagało użycia kilku żelazek i ciągłego chodzenia do paleniska.
Żelazko na węgiel drzewny rozwiązało ten problem, mając własne źródło ciepła, co pozwalało na dłuższe, nieprzerwane
