tarczą, ale też jej klatką — chroniło ją przed eskalacją, ale jednocześnie zamykało w środku, odbierając przestrzeń i głos.
Przez uchylone drzwi widziała męża — Igora, siedzącego na czele stołu, z napiętym uśmiechem słuchającego kolejnego toastu. Jeszcze nie wiedział, co wydarzyło się w kuchni pięć minut temu. Nie wiedział, że jego matka właśnie upokorzyła jego żonę tak, jak nie zrobiła tego nigdy wcześniej — nie mimochodem, nie w przelocie, ale wprost, z pełną premedytacją, patrząc jej w oczy.
Ale dowie się. I wieczór, który zaczął się od stołu nakrytego do ostatniego talerzyka, zakończy
